 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Cultuurgeschiedenis / onderweg |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
"Ik wist dat de echte reis plaatsvindt bij de terugkeer..." schrijft de
hoofdpersoon in het schitterende, fijne boekje De rode canapé. Dat rood is al
een symbool. Het staat voor de canapé van haar buurvrouw Clémence aan wie Anne
regelmatig verhalen vertelt, bij voorkeur over beroemde vrouwen, die een echte
prestatie geleverd hebben. Zoals Milena Jesenská. Het rood staat wat mij betreft
ook voor de bank in de trein, waarmee Anne naar Irkoetsk reist, op zoek naar
haar vroegere geliefde, van wie ze al lang niets meer heeft gehoord. Vorig jaar
maakte ik dezelfde treinreis, met de trans-siberische spoorlijn, naar het
Baikalmeer, en verder naar Vladivostok. Terwijl ik dit mooie boek las, reisde ik
met Anne mee. Ik herkende de mensen, die zij onderweg in de trein ontmoette:
Igor, Boris, Vera. Michèle Lesbre, van oorsprong onderwijzeres, schreef een gaaf
verhaal over Anne en haar buurvrouw Clémence en over haar verre reis op zoek
naar haar vroegere geliefde. Onderweg leest Anne Misdaad en straf van
Dostojevski en soms loopt wat ze leest vloeiend over in wat ze meemaakt in de
trein. In wisselende hoofdstukken beschrijft ze haar reis en haar gesprekken met
haar oude, weemoedige en ook sterke buurvrouw. Wanneer de oude dame zegt: 'wat
ben je vandaag melancholiek', antwoordt Anne met een mooi citaat van Mme Roland.
Dit boekje is zo compact, zo rijk, zo mooi. Om het echt te weten, moet je het
gewoon lezen.
Hilde van Vlaanderen |
|
|
|
|
| "Portret van Adelaïde Simonourtch, 1889
(Valentin Serov)" |
|
