 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
| Cultuurgeschiedenis / onderweg |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
|
|
 |
Julia Voznesenskaja – Vrouwendecamerone |
|
 |
 |
Leningrad, eind jaren ’70. Albina, Irina, Zina en nog zeven vrouwen verblijven
op een kraamafdeling van het ziekenhuis. In verband met een dreigende infectie
moeten zij tien dagen in quarantaine blijven. Emma, toneelregisseuse, stelt voor
om elkaar iedere dag een verhaal te vertellen, net als in Boccacio’s Decamerone.
De schrijfster heeft precies die vorm en indeling gekozen om tien vrouwen te
laten vertellen over hun leven in de Sovjet-Unie, de thema’s uit die tijd:
partijpolitiek, kampen, dissidenten. De vrouwen hebben verschillende
achtergronden: arbeidster, stewardess, doctor in de biologie, muzieklerares. Ook
over gewone onderwerpen als eerste liefde, ontrouw, wraak en over geld wordt
verteld. De hebzuchtige dorpsvrouw en de royale, liefhebbende schoonmoeder, het
reddende vijf-kopekenstuk, een tien-roebelbiljet dat door vele handen gaat. En
vooral mannen, goede, slechte, dranklustige, hardwerkende mannen komen in de
verhalen van de vrouwen aan bod. Een goede schets van een bepaalde periode in
Rusland. Bij deze tiende druk zou actuele informatie waardevol zijn geweest.
Hilde van Vlaanderen |
|
 |
 |
|
| "Portret van Adelaïde Simonourtch, 1889
(Valentin Serov)" |
|